ایرانی سخنران دوست داره، حتی نشانه هوش بهر بالای کودک خود را شیرین زبانی طفل خودش میدونه. ایرانی دوست داره بشینه و قصه های هزار و یک شب گوش بده، قصه حسین کرد شبستری گوش بده. دوست داره روایت و نصیحت گوش بده.
ولی آمریکایی، فن بیان رو فقط یک استعداد از هزاران استعداد انسانی میدونه و سعی میکنه توانایی های دیگر نیروی انسانیش رو هم پرورش بده.
هالیوود اونقدر فیلم میسازه تا بالاخره یکیش درست از آب دربیاد ما هم اینقدر سخنرانی می کنیم تا بالاخره یکیش راست باشه.