روز قلم در تقویم ایران، به عنوان نمادی برای تجلیل از صاحب‏قلمان و آثار ایشان انتخاب شده است. صفحات تقویم، چهاردهم تیرماه با عنوان «روز قلم» به خود جلوه‏ای دیگر بخشیده است. نام‏گذاری این روز به نام قلم*، بی ارتباط با تاریخ کهن متمدن و فرهنگ‏ساز این سرزمین نیست. ابوریحان بیرونی در کتاب آثار الباقیه خود آورده است که چهاردهمین روز از تیرماه را ایرانیان باستان، روز تیر (عطارد) می‏نامیدند. از طرفی سیاره تیر یا همان عطارد، در فرهنگ ادب پارسی، کاتب و نویسنده ستارگان است. به همین مناسبت این روز را روز نویسندگان می‏دانستند و گرامی می‏داشتند. ارزش و کرامت قلم بسیار بالاتر از آن است که برای بزرگداشت آن و صاحبانش به اختصاص دادن روزی در تقویم به آن بسنده کنیم. در این روز با گرامی‏داشت یاد و خاطره اهالی قلم و تجلیل از آثار ایشان، شاید بتوانیم گوشه‏ای از زحمات طاقت‏فرسای آنان را قدردان باشیم. قلم، زبان عقل و معرفت و احساس انسان‏ها و بیان‏کننده اندیشه و شخصیت صاحب آن است. قلم، زبان دوم انسان‏هاست. در نخستین ارتباط وحیانی رسول خدا صلی‏الله‏علیه‏و‏آله با مبدأ هستی در غار حرا، سخن از قلم به میان می‏آید، تا جایی که خداوند خود را این‏گونه معرفی می‏کند:«الَّذی عَلَّمَ بِالْقَلَمِ؛ آن‏که با قلم آموخت.»

میرزا بنویس

* روز چهاردهم تیر ماه به پیشنهاد انجمن قلم ایران و تصویب شورای فرهنگ عمومی، به عنوان ( روز قلم ) در تقویم رسمی ایران به ثبت رسید.

نیرومندتر از قلم، محرک نویسنده به نوشتن است.